واژه “Symbol” در لغت به ‌معنای نماد، نشانه، دالّ، نمودگار، نمون، رمز است و در عرف علمی، کد و سمبل نیز برای آن به‌کار می‌رود.
این اصطلاح، در حوزه فلسفه زبان، زبان‌شناسی، ارتباط‌شناسی و هنر و ادبیات به‌کار برده می‌شود و اصل آن ریشه در ادبیات نشانه‌شناختی جهان باستان دارد. گذشتگان همواره منابعی غنی از رمزها (نمادها) را در ادبیات خود در بر داشته‌اند و نمادها از اركان اساطیر كهن است؛ بلكه زبان اسطوره، نماد است. اما اصطلاح نشانه و به تبع آن انواع نشانه از جمله نماد، برای اولین‌بار توسط چارلز ساندرز پیرس (۱۸۳۹-۱۹۱۴)، فیلسوف پراگماتیست آمریکایی و با تقسیم سه‌گانه نشانه توسط او وارد ادبیات علمی دوران مدرن شد و مورد استفاده در علوم گوناگون قرار گرفت.
نماد، نشانه‌ای است که میان صورت و مفهوم آن نه شباهت عینی است و نه رابطه هم جواری، بلکه رابطه‌ای است قراردادی نه ذاتی و خود به خودی. نشانه‌های نمادین را نشانه‌های غیرآیکونیک و نشانه‌های طبیعی و نشانه‌های قراردادی و نشانه‌های وضعی نیز می‌نامند.
نماد، معنا يا واقعه‏اى است كه به خودى خود هيچ واقعيتى را نشان نمى‏دهد و معنايش را از ماهيت چيزى كه بدان متصل است نمى‏گيرد، بلكه به گونه‏اى قراردادى به نيابت به جاى چيز ديگرى مى‏نشيند. بنابراين، معناى نماد به وسيله توافق مردمى كه داراى فرهنگ مشتركى هستند و در ارتباطات خود از آن استفاده مى‏كنند، شناخته مى‏شود.
قلمروی مورد مطالعه در این تحقیق، کشور ایران در پیش از انقلاب اسلامی است که دارای پرچمی به شکل (پیوست ۱) بوده است.
در این تحقیق به بررسی علل شکل گیری نماد شیر و خورشید بر روی پرچم ایران پرداخته می شود و از میان علت های بسیاری که می تواند بر شکل گیری پرچم نقش داشته باشد مذهب، مردم و حکومت را به عنوان علل مؤثر بر روی رنگ و طرح در نظر گرفته شده است.

لینک دانلود فایل PDF مربوط به پست: ۲۴_shir_va_khorshid